Thee, verkrijgbaar in de supermarkt of de horeca

• Respect voor de arbeidsrechten en de syndicale rechten

• Betaal een eerlijke prijs aan de plantagewerkers en aan de kleine boeren

gsm’s, te verkrijgen in de talloze Leuvense gsm-winkels

• respecteren van de arbeidsrechten, niet enkel in België maar in alle vestigingen in de wereld
• tolereren van daadwerkelijke syndicale werkingen in de vestigingen in het Zuiden
• Stop het streven naar marktmonopolies, zowel in de productie als de distributie en de retail

• kies voor lokale en duurzame bieren, de Belgische biercultuur telt nog honderden biersoorten die niet ten prooi zijn gevallen aan een multinational als Inbev

• Kies voor biobieren, als duurzaam alternatief

Emine Arslan heeft goed acht jaar gewerkt in een fabriek van DESA Leather Co. In Istanbul. In april 2008 besluit ze aan te sluiten bij de vakbond DeriIs en recruteert meteen ook een honderdtal collega's in de strijd tegen de mensonwaardige werkomstandigheden in het bedrijf.

Maanden met 220 overuren vormen geen uitzondering, ondanks het feit dat de Turkse wet het aantal overuren dat jaarlijks gepresteerd mag worden vast stelt op maximaal 270. Deze overuren worden dan ook op geen enkele wijze gecompenseerd. Ondanks het gebruik van toxische stoffen is er geen ventilatiesysteem aanwezig in deze fabriek.
Na hun toetreding tot de vakbond zijn deze mensen bedreigd door de directie. Een vijftigtal zijn terug uit de vakbond gestapt,  veertig anderen werden aan de deur gezet, waaronder ook Emine Arslane, die sindsdien actie blijft voeren, zelfs na een aanbod van € 15 000 voor het stopzetten van haar acties, zelfs nadat een poging werd gedaan haar 11-jarige dochter te ontvoeren. Zelfs na uitspraken door het Turkse gerecht in het voordel van de ontslagen werknemers blijft DESA weigeren 
In maart 2009 kwamen Emine Arslan en Nuran Gulenc van DeriIs in verschillende landen van de Europese Unie spreken over dit onrecht. Vlak na hun terugkeer werd hiervan verslag gedaan op de Turkse televisie, waarbij DESA, de vakbond beschuldigde de bedoeling te hebben het land te destabiliseren en banden te onderhouden met een terroristische groepering. Enkele dagen later werd de website van vakbond gehackt – volgens de politie het werk van professionelen – en werd er ingebroken in de kantoren van de vakbond. Vreemd genoeg bleef het geld dat in het kantoor lag onaangeroerd. 
DESA levert oa. lederwaren aan Prada, maar is ook leverancier van andere luxemerken als Mulberry, Samonite en Vuitton, die dus allemaal verantwoordelijk zijn voor de omstandigheden waarin hun producten geproduceerd worden. Deze bedrijven werden over de wantoestanden in de DESA fabrieken ingelciht maar weigeren hier verder gevolg aan te geven.

http://www.schonekleren.be
http://www.cleanclothes.org/x
http://www.labourbehindthelabel.org/campaigns/urgent/desa

Een internationale campagne van de Clean Clothes Campaign (http://www.cleanclothes.org) met ook een Nederlandstalig luik.

Voorvechters van arbeidsrechten en vakbonden bekritiseren de supermarktens wegens de
arbeidsomstandigheden in hun distributieketens, vooral dan hun antivakbondshouding. In 2007 bijv. was er een gemeenschappelijke protestactie van de distributievakbonden in Duitsland, Frankrijk, Roemenië, Kroatië, Tsjechië en Polen tegen het ‘harde werkgeversbeleid’ van Lidl.

Er zijn ook veel bewijzen van slechte arbeidsomstandigheden in de bevoorradingsketen van de distributiegiganten. Ze volgen hun eigen ethische codes die bv. voorschrijven dat minimaal het minimumloon moet uitbetaald worden aan werknemers, maar dat minimumloon is bijna nooit voldoende om van te leven, er worden geen beperkingen gesteld aan het aantal overuren en dan nog zijn deze codes niet afdwingbaar.

“Ik moest in een huurkazerne gaan wonen, waar 10 andere meisjes woonden. We moesten slapen in te kleine kamers met muren van houten planken. Er is te weinig ventilatie, en niets tegen de muskieten... Ik ga heel zuinig om met het weinige wat ik verdien want ik moet ook de huur betalen en voeding en ook nog wat geld naar huis sturen voor de school van mijn zussen.
De eigenaars van die bedrijven halen winst uit onze armoede. Ze proberen de productie op haar hoogste niveau te houden met onze arbeid door ons weinig te betalen... We kunnen er niets aan doen. We moeten ons troosten met de gedachte dat het ons lot is. Indien we deze job niet hadden, zouden we zelfs niet kunnen overleven.” Arbeidster uit een Srilankaanse fabriek die levert aan Tesco, Wal-Mart en Carrefour. Ze verdient 9 200 roepies (€55) per maand na zeven jaar dienst.

• Maar milieuverenigingen zijn ook niet mals: ze hebben kritiek op de afstand die de producten moeten afleggen om in de rekken van de supermarkt te geraken, op de winkels buiten de stad die zoveel oppervlakte onbebouwd gebied innemen en de mensen ertoe brengen om met de auto te gaan winkelen, op de buitensporige hoeveelheid verpakking en de vernietiging van lokale economieën.

• Friends of the Earth haalt onderzoek aan dat aantoont dat supermarkten drie keer zoveel kooldioxide per vierkante meter uitstoten dan de lokale kruidenierszaken, en dat tot dehelft van alle rauwe groenten en salades (per gewicht gemeten) die in supermarkten te koop is, afgekeurd wordt.

• Landbouwers zeggen dat de besparingsmaatregelen van de distributiegiganten hun inkomen in gevaar brengt en vaak tot faillissementen leidt.

• Anti- armoedeactivisten beweren dat de distributiegiganten de armsten in de maatschappij treffen: zij hebben geen auto en zijn dus afhankelijk van de buurtwinkels, die echter verdwijnen door de concurrentie van de giganten. Ze wijzen er ook op dat de supermarkten ongezond bewerkt voedsel promoten, dat soms duurder is dan gezond voedsel.
  

• Dierenrechtenorganisaties wijzen op de prijzenoorlogen voor producten als kip, die een negatieve impact hebben op het dierenwelzijn.

• Lokale groepen voor samenlevingsopbouw vechten vaak tegen de opening van nieuwe supermarkten in hun streek. Volgens onderzoek aangehaald door Friends of the Earth heeft de opening van een supermarkt in Groot-Brittannië gemiddeld 276 afdankingen en de sluiting van alle dorpswinkels binnen een straal van 11 km tot gevolg. In Groot-Brittannië zijn meer dan honderd campagnes opgezet om de bouwaanvragen van één enkele grote distributeur, Tesco, te verhinderen.
  

http://www.schonekleren.be/
http://www.cleanclothes.org/campaigns/1270-ccc-cashing-in-research-report-launched

Een campagne van de Clean Clothes Campaign (http://www.cleanclothes.org), in België uitgewerkt door de Schone Kleren Campagne

• ondertekenen, toepassen en afdwingen (bij toeleveranciers) van de gedragscodes zoals voorgesteld door de Schone Kleren Campagne en dus garanties bieden voor een leefbaar loon en werkomstandigheden en het respecteren van vakbondsrechten.

• onmogelijke prijzen betekenen onmogelijke lonen: informeer jezelf voor je kleren koopt en zoek naar alternatieven (al garanderen hoge prijzen niet het tegendeel)

• neem deel aan de acties en campagnes zoals gevoerd door de Schone Kleren Campagne

Leuvense horeca

de vele horecazaken in het stadscentrum

• steun de campagnes voor een duidelijke regulering

• jammer genoeg zijn er niet meteen goede alternatieven voor de bestaande producenten

• kies waar mogelijk voor tweedehands

• nieuwe versies van software stellen steeds hogere eisen aan de hardware (recent zagen we nog hoe Windows Vista mensen verplichtte om amper een jaar oude computers al te vervangen), maar vaak zijn hier goede alternatieven voor. Linux staat bv. gekend om het feit dat je de meeste zaken zonder problemen zelfs kan draaien op een oude PC.